سابقه و هدف: شیرابه ترنجبین در اثر فعالیت حشره ای به نام زنجرک بر روی گیاه خارشتر به وجود می آید. این دارو از زمان های دور در طب سنتی کاربرد داشته و تحقیقات جدید نیز برخی ویژگی های درمانی آن را مورد بررسی و تایید قرار داده است. در این پژوهش برخی اثرات توکسیک احتمالی ترنجبین در موش مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روش ها: برای این منظور، در آزمایش اول، دوزهای مختلف ترنجبین (0.6-4.8 g/kg) روزانه به 4 گروه 6 تایی موش سوری (25.6±0.40g) خورانده شد. گروه شاهد (n=6) نیز حجم مشابهی (10ml/kg) از سرم فیزیولوژی دریافت نمود. در آزمایش دوم، گروه های مختلف (n=6, 25.6±0.45g)، مقادیر مشابهی از ترنجبین و یا دارونما را از طریق تزریق داخل صفاقی دریافت نمودند. در هر دو آزمایش، میزان اضافه وزن و علایم ظاهری موش ها طی ده روز دوره آزمایش مورد مطالعه قرار گرفت. هم چنین از موش های آزمایش دوم در پایان دوره جهت سنجش مقادیر سرمی اوره، کراتینین، بیلی روبین تام، فسفاتاز قلیایی (ALP) و آلانین آمینو ترانس فراز (ALT)، خون گیری شد.یافته ها: هیچ گونه تفاوت معنی داری در اضافه وزن و یا پارامترهای سرمی مورد مطالعه بین گروه های دریافت کننده ترنجبین و گروه شاهد مشاهده نگردید.نتیجه گیری: به نظر می رسد ترنجبین در زمان و دوزهای به کار رفته، اثرات توکسیک قابل ردیابی در پارامترهای مورد مطالعه در موش به جای نگذارد.

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثرات محافظتی Ephedra pachyclada بر آسیب حاد کبدی ناشی از تتراکلریدکربن بود.مواد و روشها: در این مطالعه ابتدا آزمایشی جهت دستیابی به مدل حیوانی استاندارد طراحی شد. در این آزمایش 30 سر موش به 3 گروه کنترل، شم و مدل تقسیم شدند. حیوانات گروه مدل 2 میلی لیتر بر کیلوگرم از تتراکلریدکربن 50 درصد (1:1 در روغن زیتون استریل) را به صورت درون صفاقی دریافت کردند. 96 ساعت بعد نمونه های خون و کبد حیوانات جمع آوری و مورد بررسی های بیوشیمیایی و بافت شناسی قرار گرفت. پس از اطمینان از صحت القای مدل در آزمایش دوم 40 سر از موش ها به 4 گروه تقسیم شدند، یک گروه به عنوان کنترل و 3 گروه دیگر به عنوان گروه های آزمایشی در نظر گرفته شدند. القای آسیب حاد کبدی به روش قبل در گروه های آزمایشی صورت گرفت با این تفاوت که دو گروه از آن ها روزانه با عصاره (140 و 1400 میلی گرم بر کیلوگرم) تیمار شدند. نمونه های خون و کبد 96 ساعت بعد از تزریق تتراکلریدکربن جمع آوری شد. فعالیت سرمی آنزیم های آلانین آمینوترانس فراز ALT)) و آسپارتات آمینوترانس فراز AST)) در سرم و میزان نکروز و التهاب در کبد مورد بررسی قرار گرفت.نتایج: تیمار با عصاره Ephedra pachyclada منجر به کاهش معنی داری در فعالیت سرمی ALT و AST، نکروز و التهاب بافتی و افزایش درصد بقا در حیوانات دریافت کننده تتراکلریدکربن شده است.نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر پیشنهاد می کند که Ephedra pachyclada با مهار استرس اکسیداتیو و سرکوب التهاب بافتی، کبد را در برابر آسیب حاد ناشی از تتراکلرید کربن محافظت می کند.

مسمومیت حاد و اثرات دیازینون بر برخی فاکتورهای خونی تاس ماهی چالباش با وزن  2g±12 و در تحت شرایط کیفی آب ثابت و دمای1±22 درجه سانتی گراد مورد مطالعه قرار گرفت. مقادیر50 LC طی زمانهای 24، 48، 72 و 96. ساعت پس از در معرض قرارگیری ماهیان به سم به ترتیب 6.15، 5.5، 5.11 و 5.09 mg/L برآورد شد. این مقادیر برای 50 LC به ترتیب 7.21، 6.70، 6.13 و 6.09 mg/L بود. از نظر بالینی ماهیان مسموم ابتدا دچار فلجی، بی توجهی، حرکات انقباضی و از دست دادن تعادل شده سپس به پهلو قرار گرفته و دچار شنای نیم چرخش و حرکات ناگهانی می گردیدند. اینگونه ماهیان سپس دچار تیرگی پوست و اشکال تنفسی شده و بعضا طی فاصله کوتاهی پس از بروز این علایم تلف می شدند.مطالعه فاکتورهای خونی ماهیان در معرض سم در غلظت 50 LC و 96 ساعته نشان داد که مقادیر شاخص های کلوسیت، لنفوسیت، اریتروسیت، هماتوکریت، هموگلوبین،MCR وMCH بطر معنی داری کمتر از گروه کنترل بود در حالیکه مقادیر نوتروفیلها و منوسیتهای گروه آزمایش بیشتر از گروه کنترل بود (p<0.05)، بعلاوه تفاوت معنی داری در مقادیر MCHC، ائوزینوفیلها و نوتروفیل های نابالغ در بین گروههای آزمایش و کنترل قابل مشاهده نبود. همچنین مقادیر آنزیم های آلانین آمینو ترانس فراز، آلکانین فسفاتاز، لاکتات و هیدروژناز، آسپارات آمینوترانس فراز و پروتئین تام در گروه آزمایش کمتر از گروه کنترل بود در حالیکه مقدار گلوکز خون در گروه آزمایش بیشتر بود (p<0.05).

0